Bajki

Ignacego Krasickiego w dzisiejszych czasach większość Polaków kojarzy z pisanymi przez niego bajkami, czyli żartobliwymi, wierszowanymi utworami zawierającymi morał i mającymi na celu przekazać jakąś głębszą myśl.

Jedną z ciekawszych bajek napisanych przez Krasickiego był „Przyjaciel”, skłania on do pesymistycznej refleksji nad fałszywą przyjaźnią i nieszczerymi relacjami międzyludzkimi.

«Uciekam się — rzekł Damon — Aryście, do ciebie,
Ratuj mnie, przyjacielu, w ostatniej potrzebie:
Kocham piękną Irenę. Rodzice i ona
Jeszcze na moje prośby nie jest nakłoniona».
Aryst na to: «Wiesz dobrze, wybrany z wśród wielu,
Jak tobie z duszy sprzyjam, miły przyjacielu.
Pójdę do nich za tobą!» Jakoż się nie lenił:
Poszedł, poznał Irenę i… sam się ożenił.

---

Utwór zo­stał na­pi­sa­ny w sty­lu po­tocz­nym, a oso­ba mó­wią­ca opo­wia­da hi­sto­rię tak, jak­by prze­ka­zy­wa­ła plot­ki swo­je­mu zna­jo­me­mu. Osoba mówiąca jest świad­kiem roz­mo­wy dwóch przy­ja­ciół, peł­ni ona rolę bez­stron­ne­go ob­ser­wa­to­ra. Jest wszech­wie­dzą­cy, ma świa­do­mość, jak za­koń­czy­ła się opi­sy­wa­na hi­sto­ria. Cała baj­ka ma cha­rak­ter dialogu, przez co na­bie­ra cech dra­ma­tu. W utworze nie po­ja­wia się wy­ra­żo­ny wprost mo­rał, ale czy­tel­nik może wy­snuć ja­sne wnio­ski odnośnie wydźwięku utworu.