Ignacy Krasicki urodził się 3 lutego 1735 roku w Dubiecku w zubożałej rodzinie magnackiej posiadającej tytuł hrabiów Świętego Cesarstwa Rzymskiego. Miał dwie starsze siostry i czterech braci. Wychowywał się początkowo w domu rodzinnym, potem u matki chrzestnej oraz u ciotki. Starannie wykształcony, wraz z dwoma braćmi obrał stan duchowny za sprawą rodziców. W latach 1743–1750 Krasicki uczył się w kolegium jezuitów we Lwowie. 1 maja 1751 r. wstąpił do seminarium duchownego Ks. Misjonarzy w Warszawie. Przed 8 lipca 1751 r. przyjął niższe święcenia duchowne, a 2 lutego 1759 r. przyjął sakrament święceń. Został kanonikiem kijowskim, a 3 lata później kanonikiem katedry przemyskiej i objął probostwo katedralne. Jako młody ksiądz spędził dwa lata na studiach w Rzymie. Zamieszkał w Hospicjum przy kościele św. Stanisława, gdzie pełnił funkcję prowizora opiekującego się tamtejszym archiwum.
W życiu kierował się słowami:
„Szedłem dla grosza i dla chwały Bożej”
Od roku 1766 był kanonikiem, a później koadiutorem biskupa warmińskiego. Od panowania Stanisława Augusta rozpoczęła się kariera duchowna Krasickiego. Otrzymał w grudniu 1766 roku biskupstwo warmińskie, tytuł książęcy, godność senatora Rzeczypospolitej. Pod koniec życia został arcybiskupem gnieźnieńskim. Był współorganizatorem i często uczestnikiem tzw. obiadów czwartkowych. Biskupstwo warmińskie dawało mu wysokie miejsce w hierarchii społecznej oraz uzasadnione poczucie niezależności. Jednak nie okazało się ono cichą przystanią. W Polsce nasilały się prowokacje i napór Prus zmierzających do zagarnięcia Warmii w ramach rozbioru Polski. Krasicki protestował publicznie przeciw obcej interwencji. Chciał też uchronić Warmię przed wojną domową.
Wśród jego podróży obok wyjazdu do Paryża, częstymi stały się jego wyjazdy do Berlina, Poczdamu, Sanssouci na wezwanie Fryderyka II. Wraz z całą diecezją warmińską był po I rozbiorze poddanym pruskim. Stwarzało to sytuację trudną dla poety – biskupa, który zaprzyjaźniony z królem Polski był zmuszony do towarzyskich i administracyjnych kontaktów z królem Prus. Był członkiem komisji pełnomocnej lwowskiej, powołanej w 1790 roku dla układów z Leopoldem II Habsburgiem.. Po III rozbiorze Polski papież Pius VI skierował do niego 16 grudnia 1795 roku nakazując mu wpajać w naród polski obowiązek wierności, posłuszeństwa i miłości panom i królom. Pochowany został w katedrze pw. Świętej Jadwigi Śląskiej w Berlinie, a w roku 1829 został przeniesiony do Katedry Gnieźnieńskiej.