Poemat heroikomiczny o wojnie mnichów autorstwa Ignacego Krasickiego. Wydany po raz pierwszy anonimowo w roku 1778 w Lipsku, wywołał oburzenie hierarchii kościelnej i uznanie u twórców epoki oświecenia. Przedstawia on w satyryczny sposób obraz polskiego systemu kościelnego. Jest to jedna z najważniejszych książek polskiej literatury oświecenia.
Pomysł napisana tego typu utworu zrodził się podczas rozmów, jakie Krasicki toczył z pruskim królem Fryderykiem II. Tekst nawiązuje do tradycji francuskich utworów takich jak np. Pulpit autorstwa Boileau’a
Tematem utworu jest walka pomiędzy mnichami dwóch zakonów: karmelitów i dominikanów. Akcja dzieli się na dwie części – dyskusję oraz naradę, które następnie przeradzają się w bitwę. Temat sporu nie jest w tekście sprecyzowany, jednak wnioskując po wydźwięku jest on nieznaczny. Może się wydawać, że Monachomachia skierowana jest przeciwko zakonom i religii w ogólności. Nie jest to jednak prawdą, gdyż Krasicki chciał jedynie ukazać wynaturzenia i wady, jakie drzemały w polskim klerze – zacofanie i ciemnotę, co z kolei wpłynęło na odbiór całego stanu zakonnego przez Polaków. Postaci mnichów oraz same zakony były często ośmieszane w dobie oświecenia przez poetów i literatów, jako ludzie jako oderwani do rzeczywistości i zajmujących się błahymi sprawami. Podkreślano lenistwo mnichów, ich zamiłowanie do dobrego jedzenia i picia, kłótliwość i zapalczywość. Krytyka Krasickiego wymierzona jest właśnie w te nadużycia, została jednak znacząco złagodzona humorem i dowcipem.
Jest to bardzo dobry utwór ukazujący hierarchię kościelną w polskim społeczeństwie. Utwór ten wywarł na mnie bardzo duże wrażenie i każdego zachęcam do jego przeczytania.