Tropem roślin nagonasiennych
Rośliny nagonasienne, zwane także roślinami nagozalążkowymi, szpilkowymi i iglastymi żyją zwykle od kilku do kilkunastu lat. Jednym z popularniejszych przedstawicieli tego gatunku jest sosna zwyczajna. Są one niewątpliwie ciekawymi roślinami, które od zawsze wzbudzały moją ciekawość. Rośliny iglaste charakteryzują się cechami kseromorficznymi, czyli adaptacjami do warunków suszy w tym suszy fizjologicznej.
Zjawisko suszy fizjologicznej występuje głównie zimą, kiedy to woda w glebie zamarza i nie może zostać pobrana przez gruby system korzeniowy rośliny. Aby radzić sobie w takich warunkach liście roślin iglastych przystosowały swoją budowę, która służy głównie ograniczeniu transpiracji czyli wyparowywaniu wody w stanie gazowym z rośliny. Do przystosowań tych należą:
- silnie zredukowana blaszka liściowa, a tym samym mała powierzchnia wyparowywania wody,
- epiderma (skórka liścia) zbudowana z grubościennych komórek powleczonych grubą warstwą wosku,
- aparaty szparkowe (przez które odbywa się transpiracja) umiejscowione są w zagłębieniach epidermy,
Silna redukcja blaszki liściowej spowodowała istotne konsekwencje w budowie pozostałych tkanek liścia. Wewnątrz liścia znajduje się tzw. miękisz wieloramienny składający się z komórek o pofałdowanych ścianach, co rekompensuje małą powierzchnię blaszki i zwiększa powierzchnię wymiany gazowej i wydajność fotosyntezy.
Rośliny szpilkowe są przeważnie zimozielone, co oznacza, że nie zrzucają liści na zimę, tylko stopniowo co kilka lat. Dzięki temu są one w stanie przeprowadzać fotosyntezę także zimą, jest ona co prawda znacznie mniej wydajna niż podczas sezonu wegetacyjnego.
Źródło:
- Wiedza nabyta z lekcji biologii,