Iliada
,,Iliada” to jeden z eposów, których autorstwo przypisuje się Homerowi. Utwór datuje się na VIII lub VII wiek p.n.e. Jest on jednym z najstarszych zabytków literatury greckiej i europejskiej. ,,Iliada” jest eposem heroicznym. Powstała prawdopodobnie w Jonii na wybrzeżu Azji Mniejszej – wskazuje na to użyty język, który można scharakteryzować jako archaiczny dialekt joński.
Tytuł utworu pochodzi od wyrażenia ,,he Ilias poiesis”, czyli pieśń o Ilionie (Troi).
Tematem utworu jest gniew Achillesa i związane z nim epizody wojny trojańskiej. Dzieło przedstawia tragiczną koncepcję losów człowieka jako istoty zdanej na łaskę bądź niełaskę przeznaczenia, niemającego możliwości zmiany jego wyroków.
Homer zaczerpnął temat epopei z mitów trojańskich. Mity trojańskie mają charakter genealogiczny. Jest w nich mowa o pochodzeniu i dziejach achajskich i trojańskich rodów. Dla starożytnych Greków opowieści te były historią, która obrosła legendami. Wydarzenia opisane przez Homera wydarzyły się w XII w. p.n.e. Bohaterami ich są Achajowie, greckie plemiona, które stworzyły na Peloponezie pomiędzy XVII a XI w. p.n.e. kulturę zwaną mykeńską.
Dzieło obejmuje 15 537 wierszy. W III wieku p.n.e. filolodzy podzielili je na dwadzieścia cztery księgi. Kompozycja utworu jest zwarta – cała akcja jest podporządkowana przewodniemu motywowi, którym jest gniew Achillesa. Homer nie opisuje całej wojny trojańskiej, lecz wybiera tylko jeden wątek, co daje bardziej sugestywny obraz wydarzeń, niż można by to uczynić posługując się rozwlekłą, szczegółową narracją. Wiele szczegółów dotyczących wojny znajduje się w ,,Odysei”.