Komunikacja między pająkami

Metodyka porozumiewania się

Z racji, iż ptaszniki mają wzrok ograniczony do minimum, nie posiadają uszu ani zdolności akustycznych ich komunikacja polega jedynie na wyczuwaniu feromonów drugiego osobnika lub poprzez Trichobothria ( włoski czuciowe pokrywające całę ciało pająka) odbieranie bodźców z drgań lub fali dźwiękowych.

Inaczej to wygląda u skakunów, czyli najmądrzejszych pająków o najbardziej rozwiniętym wzroku. Przyrównując je do ptaszników, u których przed kopulacją występuje jedynie „odpukiwanie”, tak u tych przedstawicieli Araneomprphae odbywają się tańce godowe, które prezentują zdolności samca.

Jak wcześniej zostało wspomniane – pająki nie posiadają zdolności akustycznych, jednakże jest parę gatunków ptaszników, które posiadają umiejętność strydulacji. Strydulacja służy do informowania o zaniepokojeniu, tworzy się poprzez pocieranie pedipalpus o chelicera, w skutek czego powstaje syczący dźwięk. To zjawisko najczęściej można zaobserwować u osobników z gatunku Aphonopelma, aczkolwiek z własnego doświadczenia ptaszniki Brachypelma także często ton prezentują.